West_en_oost_Maleisië.jpg

We zijn al drie weken, drie ferry’s, 4 busreizen, 2 vliegritten en 10 stempels verder en zitten, terwijl ik dit schrijf, in de bus naar de Cameron Highlands. Ik voel me al een local (m’n maag is in ieder geval al gewend aan het Aziatische eten ;-)). Door de vele indrukken op één dag lijkt het alsof we al maanden onderweg zijn (gelukkig niet, dat zou betekenen dat we alweer bijna naar huis moeten).

Borneo_Sibu.jpg

We zijn op het eiland Borneo van zuid naar noord getrokken. Van Kuching zijn we met de boot naar Sibu gevaren en hebben daar de volgende dag de bus gepakt naar Miri. We hebben helaas niet veel gezien van Sibu, maar we hebben er wel een paar vrienden bij! Toen we aan het eten waren bij de night market van Sibu, nodigde Lucy ons uit om met haar en haar vrienden een biertje te komen drinken. Ze hadden zelf al aardig wat op maar dat bevorderde alleen maar de sfeer. Één van Lucy’s vrienden werkt voor de ijskoning en had ons getrakteerd op een toetje. Naast de ijskoning hebben we ook nog een lokale politieagent en de eigenaar van het restaurantje ontmoet. Al met al een erg gezellige avond.

De volgende dag vertrokken we al vroeg richting Miri en werden door de taxi afgezet bij het busstation. Worden we de voorgaande avond nog getrakteerd, worden we deze ochtend opgelicht door de taxi die 70 ringgit vraagt voor z’n rit in plaats van 20…. Stug volgehouden hebben we de beste man betaald met een briefje van 20 en mocht hij het verder zelf uitzoeken. Op het busstation werden we van alle kanten aangevallen om buskaartjes te kopen. We wilden eerst nog wat proviand inslaan voor de lange rit en bij het afrekenen kwam ik er achter dat ik m’n telefoon kwijt was… Uiteraard alles nog goed doorzocht maar geen telefoon.. Op dat moment bekroop me een heel raar gevoel, want het is MAAR een telefoon. Maar met die telefoon kan ik wel alles regelen: hostels en vliegtickets boeken, geld overmaken, creditcard betalingen doen, boeken lezen en natuurlijk Whatsappen en Facebooken. En niet te vergeten: al m’n foto’s staan op dat toestel. Eigenlijk best raar dat je telefoon een deel van je leven is.. maar goed ik was hem dus kwijt. Gelukkig hadden Charlotte en Jaleesa wel nog hun telefoon en hebben gebeld naar ons hotel met de vraag of zij contact op konden nemen met onze taxi chauffeur, om te checken of hij misschien nog in zijn wagen lag. En jawel een half uur later reed de beste man het busstation binnen met mijn telefoon bij zich! Uit blijdschap en opluchting heb ik hem 50 ringgit gegeven (heeft ie toch z’n 70 ringgit gekregen…). Nu kon ik in ieder geval muziek luisteren en een boek lezen tijdens de zeven uur durende busrit.

Helemaal gebroken kwamen we s’avonds aan in ons hostel en kregen te horen dat we eigenlijk pas voor de volgende dag hadden geboekt, gelukkig was er wel nog plek. Onze gastvrouw mrs Li (haha!) is een lieve vrouw van middelbare leeftijd en is erg behulpzaam.

taoïstische_tempel_miri_borneo_maleisië.jpg

De volgende dag hadden we het idee om te gaan wandelen naar een taoïstische tempel. Het was erg warm en na een uur (of het leek een uur omdat het zo warm was) te hebben gelopen werden we niet teleurgesteld. Die avond gingen we uiteten met wat nieuwe vrienden vanuit het hostel en hebben daarna een potje gebowld!

Niah_caves_Borneo_Maleisië.jpg

Onze tweede dag in Miri gingen we naar de Niah caves en zijn op eigen houtje gaan hiken tot we bij de grotten aankwamen. Met zaklampen in ons hand en op ons hoofd zijn we de grotten ingegaan. Het was erg donker (duh) en de wandelpaden zaten onder de vleermuizenpoep, maar het was een hele ervaring!

Na Miri zijn Jaleesa en ik verder gegaan naar Kota Kinabalu, oftewel KK en hebben we afscheid genomen van Charlotte, die naar Penang vloog. Tijdens de twaalf uur durende rit zijn we ieder 10 stempels rijker geworden in ons paspoort.

stempels_sarawak_naar_sabah.jpg

1. Sarawak uit 2. Brunei in 3. Brunei uit 4. Sarawak in 5. Sarawak uit 6. Brunei in 7. Brunei uit 8. Sarawak in 9. Sarawak uit 10. Sabah in….

Het was een ware poppenkast maar dat dachten de douaniers waarschijnlijk ook van ons, aangezien wij de enige westerse mensen in de bus waren.

Kotakinabalu.jpg

Ons hostel in KK werd gerund door twee jonge hippe Chinezen van 21 en 24 jaar en waren pas net een maand geopend. Ze wezen ons de weg naar de ferry terminal waar we drie dagen achter elkaar de boot hebben genomen naar verschillende eilandjes met witte stranden en een blauwe zee. We zijn lekker tot rust gekomen en hebben naast ons kabelbaan-avontuur voornamelijk geluierd aan het strand en gezwommen in de zee.

Penang_Maleisië.jpg

30 september vlogen we van KK naar Penang en werden we herenigd met Charlotte. Charlotte had Penang al drie dagen verkend. S’avonds zijn we naar Char d’r “stamkroeg” geweest en hebben de hereniging gevierd met cocktails! Penang is een erg westerse stad en daar hebben we wat betreft eten zeker van geproviteerd (geen nasi goreng of noodles, soms (lees: altijd) is dat echt te veel in de vroege morgen voor mijn buikje). We hebben ontbeten met bagels, verse sinaasappelsap en goede koffie. Verder hebben we in Penang ons visum voor Thailand geregeld zodat we niet tussendoor nog het land uit moeten, aangezien we langer dan 30 dagen willen blijven. Helaas hebben we niet heel veel van Penang gezien (afgezien van de night market, de Penanghill en natuurlijk het Thaise consulaat).

 Langkawi_Maleisië.jpg

Zaterdag 3 oktober hebben we Penang verlaten voor het eiland Langkawi. Langkawi is een taxfree eiland (je betaalt alleen geen tax op drank en sigaretten) en daardoor een erg geliefde bestemming onder de toeristen. Voor €6,- per dag hebben we een scooter gehuurd en Langkawi onveilig gemaakt (scooters in Maleisië zijn niet begrensd naar 45 km per uur, maar ik wist ook niet hoe hard ik wél reed aangezien mijn kilometerteller kapot was…)Maleisië is vroeger een kolonie geweest van Engeland, daarom wordt er net als bij de Engelsen aan de linkerkant gereden. Het is heel erg raar om daar aan te wennen. Vanaf ongeveer mijn vierde levensjaar is mij aangeleerd om altijd eerst naar links te kijken en daarna naar rechts… Dat werkt hier dus andersom!

De laatste dagen in Maleisië zullen we slijten in de Cameron Highlands. Aanstaande zaterdag gaat onze vlucht al naar het tweede land: Vietnam.

Much_Love_Li