Hoe het allemaal begon…

In mei 2017 bezocht ik samen met mijn moeder een info dag over Au pairs in het buitenland. Gewoon om te kijken of het misschien wel iets voor mij zou zijn. Ik was 20 jaar, maar had eigenlijk nog geen idee wat ik nou in mijn leven wilde. Oké, ik weet dat ik niet de enige ben, want hoeveel 20 jarigen weten nou helemaal precies wat ze willen in hun leven? En wanneer weet je eigenlijk écht precies wat je wil in je leven, dat verandert denk ik steeds naarmate je ouder wordt.

Wat ik in elk geval wel zeker wist is dat ik eens iets anders wilde in mijn leven. Ik werkte nu zo’n 2 jaar in een supermarkt en was net klaar met mijn opleiding, oké eigenlijk niet klaar, maar wel bijna, oké laten we het daar maar niet over hebben. Tegenwoordig is het heel erg in om voordat je toe bent aan de serieuze dingen in het leven eerst voor een tijdje naar het buitenland te gaan, voor school, stage of om gewoon wat te reizen. Dus zo’n meeloper dat ik ben, wilde ik dat ook! Mijn zus was eens voor 3 maanden samen met een vriendin door Azië gaan reizen en mijn zusje ging een keer voor 5 maanden naar Tenerife om stage te lopen. Dus Krystel kon niet achter blijven en moest ook naar het buitenland. Maar niet voor 3 maanden of voor 5 maanden, nee Krystel besloot, gelijk heel overdreven, om haar familie, vrienden, eigenlijk haar hele leven in Nederland en Lianne voor een jaar achter te laten om in Amerika te gaan wonen. Want wat is nou eigenlijk een jaar, een jaar is toch zo voorbij, dat is wat mijn moeder en ik vaak tegen elkaar zeiden.

Tot het moment daar kwam en Krystel echt naar Amerika zou gaan vertrekken. Toen was het wel even slikken en heb ik vaak bij mijzelf gedacht waarom wil ik dit ook al weer? Eind Mei in 2017 meldde ik mij aan voor het au pair programma in Amerika, eind Juli 2018 was daar de MATCH! Ik had (eindelijk) een gezin gevonden. Al na het eerste skype gesprek besloten we samen dat wij een match zijn voor elkaar. Ook al heeft het hele proces om een geschikt gezin te vinden langer dan een jaar geduurd, toen het moment eenmaal daar was en ik een mail van de organisatie binnen kreeg met de bevestiging en mijn vliegticket naar New York, leek het vanaf dat moment allemaal toch ineens veel te snel te gaan.

Ik had vier weken de tijd om alles te regelen. Ontslag nemen bij mijn werk, internationaal rijbewijs aanvragen en het belangrijkste, mijn Visum aanvragen. Wat was ik zenuwachtig die dag toen ik in Amsterdam bij de Amerikaanse ambassade stond om mijn visum aan te vragen. Ik maakte mezelf de dagen voor de afspraak en ook op de dag zelf helemaal gek met mijn eigen gedachtes. Want wat nou als ik geen visum krijg? Dan gaat het hele verhaal niet door. Mensen om mij heen zeiden dat ik mij daar niet zo druk om moest maken en dat het echt wel goed zou komen. En dat kwam het ook want mijn Visum aanvraag werd goedgekeurd! Voor mijn gevoel stond het nu pas echt officieel vast, want nu mocht ik legaal Amerika binnenkomen.

Time to say goodbye!

Het weekend voor ik zou vertrekken hadden mijn ouders op vrijdag een suprise party georganiseerd. Nou was het niet echt een suprise, want ik wist dat het feestje er zou zijn, maar het was nog wel een suprise welke mensen er allemaal zouden komen want daar wist ik niks van af. Het was een geslaagd feestje en als klap op de vuurpijl zongen mijn zus en zusje, verkleed in Amerikaanse jurkjes, een zelfgemaakt lied op de tekst van ABBA (Mamma Mia!) voor mij. Toen ik dacht dat we alle gekkigheid hadden gehad kwamen daar ineens pap en mam helemaal verkleed van de trap gelopen en zongen ook zij een zelfgemaakt lied voor mij. Het was een geslaagd feestje en ik vond het super fijn om iedereen nog even gezien te hebben.

Toen was het maandag 1 oktober en dan zou je denken, goh nog 1 dag voor vertrek… Krystel zou nu wel alles geregeld hebben. Maar niets is minder waar, deze dag stond in het teken van mijn koffers inpakken. Zoals ik namelijk altijd alles uitstel in mijn leven deed ik dit natuurlijk ook op het laatste moment. Maar met hulp van mijn lieve mama is het inpakken helemaal gelukt.

2 oktober 2018, de trouwdag van mijn ouders en de dag waarop mijn avontuur ging beginnen. Het was zo ver, iedereen nog 1 keer een hele dikke knuffel geven en snel de traantjes weg vegen en daar ging ik dan, al zwaaiend liep ik met mijn rugzakje op mijn rug van ze weg.

Ik kan nu gaan vertellen hoe de vlucht was, dat ik naast een Amerikaanse jonge vrouw zat, dat we aan de praat raakte, dat ze vertelde dat ze in New york woont en nu weer op weg naar huis was van haar vakantie in Europa maar dan wordt het wel een heel lang verhaal.

Afscheid nemen

New York baby

Na een vlucht van 8 uur kom ik aan op het John F Kennedy vliegveld in New York. Eenmaal uit het vliegtuig kan ik aansluiten in de rij voor de paspoort en Visum controle. Als ik aan de beurt ben overhandig ik de meneer achter de balie mijn paspoort, met een serieus gezicht bestudeert hij mijn paspoort en daarna mijn visum, hij stelt mij de vraag hoe lang ik van plan ben te blijven en waar ik ga wonen, nadat ik zijn vragen beantwoord vraagt hij mij om mijn vingerafdrukken en dan kan ik gaan. Ik sta bij de bagageband en gelukkig duurt het niet lang voor ik mijn bagage heb. Nu een shuttlebusje regelen. Eenmaal in de bus, onderweg naar het hotel probeer ik niet in slaap te vallen want ik wil niks missen van wat we onderweg allemaal tegenkomen. We rijden langs Time Square en niet veel later kom ik aan bij mijn hotel. Daar staat een dame van de organisatie al op mij te wachten. Ze vraagt of ik een goede reis heb gehad en legt daarna de planning van de komende drie dagen aan mij uit. Alles gaat eigenlijk allemaal een beetje langs mij heen omdat ik zo moe ben. Het is pas 19.00 uur maar voor mij voelt het alsof ik drie dagen niet geslapen heb. Zodra ze mij de kaart van mijn kamer geeft weet ik niet hoe snel ik naar boven moet om mijn bed in te duiken. Het is nog geen 20.00 of ik lig al knock out in mijn bed. Het gevolg is dat ik om 4 uur s ’nachts klaar wakker ben, ik dwing mijzelf om nog minimaal 2 uur te blijven liggen, dat lukt aardig want ik val weer in slaap.

Woensdag hadden we een lange dag oriëntatie training. Alles werd van A tot Z uitgelegd. Hoe je straks je Social Security Number kan aanvragen, en hoe je met dat nummer vervolgens je bankpas en telefoonnummer kan regelen, wat je moet doen om je state rijbewijs te halen. Dacht ik mooi nadat ik mijn rijbewijs in Nederland haalde dat ik dit nu gelukkig nooit meer opnieuw hoefde te doen, moet ik straks in Californië toch opnieuw mijn state Drivers License halen. Maar er werd ook bij verteld dat het hier een stukje makkelijker is om je rijbewijs te halen, en zeker als je al je Europese rijbewijs hebt, dus dat moet wel goed komen.

Aan het einde van de dag deden we een walking tour door New York. De gids liet ons zoveel mogelijk van de stad zien, en overal waar we stopten vertelde ze een leuk verhaaltje. Zo hebben we de Empire state building gezien, zijn we in Central park geweest en hebben we op Time square net als alle andere mensen die er waren zoveel mogelijk foto’s gemaakt. Wat een indrukken allemaal joh, Den Haag is er niks bij.

Donderdag, mijn laatste dag in New York, hebben we een CPR- training gehad. Je hoopt natuurlijk dat je het nooit hoeft te gebruiken maar het was wel heel leerzaam en het is altijd handig om te leren. Na de CPR- training zijn we met een groepje meiden naar de Empire state building gegaan om het uitzicht te bewonderen. En wow, wat was het hoog, maar zo mooi om New York van zo’n hoogte te zien.

Kristel new York

Op naar San Fransisco

Vrijdag was de dag dat iedereen naar haar gezin zou vertrekken. Een aantal bleven in het hotel en werden later op de dag opgehaald door hun familie. Ik werd in de middag opgehaald door de taxi om naar het vliegveld in New York te gaan. Vanuit New York zou mijn vlucht naar San Francisco vertrekken. Na het hele riedeltje met inchecken en naar de gate gaan, eindelijk in het vliegtuig en READY FOR TAKE OFF… nou niet dus. De piloot vertelde dat we nog even geduld moesten hebben (lees 45 minuten). Goed, na 45 minuten wachten, ready for take of? Nou nee, we moesten allemaal het vliegtuig uit want er was iets mis met het vliegtuig. Hoe lang het ging duren wist niemand, dus dan maar weer even met mama skypen. Door het wachten kreeg ik er steeds minder zin in en werd het gevoel om naar huis te willen alleen maar sterker. De andere mensen zouden wel gedacht hebben ‘’zit zij nou te janken omdat we vertraging hebben’’? Nee ik begon spontaan te huilen omdat ik zo moe was, de vertraging steeds langer werd, ik zo’n honger had, ja ik zag het echt even niet meer zitten. Tijdens het wachten werd er voor een andere vlucht omgeroepen dat de passagiers konden instappen. Deze vlucht ging naar Amsterdam en heel even dacht ik, zal ik stiekem instappen en lekker naar huis toe gaan. Uiteindelijk, na 4 uur wachten, kregen we te horen dat er een vliegtuig was gevonden, die het deed, en dat we weer mochten instappen. Ready for take of? Yes, eindelijk!

Zes uur later kom ik aan in San Francisco, snel achter de menigte aan lopen want ik heb geen idee en ben eigenlijk te moe om te checken welke kant ik op moet voor de bagage.

Dit was het eerste deel over het begin van mijn avontuur in Amerika. Benieuwd naar hoe het veder gaat? Lees dan volgende week, zelfde tijd, zelfde zender weer 😉