Ziek van heimwee

De eerste paar dagen in NYC en de eerste weken in Californië heb ik onwijs last van heimwee gehad! Dat het al gelijk vanaf het begin zo heftig zou zijn had ik nooit verwacht. Natuurlijk wist ik dat de heimwee vroeg of laat zou toeslaan en dat het er nou eenmaal bij hoort, want het is niet niks om een jaar van huis te zijn zonder je familie en vrienden om je heen. Toch heb ik het aardig onderschat! De eerste dagen in Californië bij mijn nieuwe gezin waren helemaal niet zo leuk als ik van tevoren had gehoopt. En dat lag echt niet aan mijn nieuwe gezin, nee dat lag aan de heimwee!

Dat ik nu in Amerika, in Californië, 40 minuten van San Francisco in een super mooi huis met twee super leuke kinderen en een hele aardige hostmom woon viel allemaal in het niets. Ik kon nergens van genieten, zelfs het heerlijke zonnetje en het feit dat ik gewoon een privé zwembad tot mijn beschikking had deed me niks. Het enige wat ik wilde was naar huis. Iedere keer als ik met het thuisfront aan het skypen was voelde ik de tranen weer opkomen en werd het verlangen om terug naar huis te gaan steeds groter. Ik at haast niets, ik sliep slecht en voelde mij ontzettend ongelukkig. Nee dit gaat nooit meer over als ik hier blijf dacht ik. Dus al vrij snel maakte ik de keuze om weer terug naar huis te gaan.

Om de daad bij het woord te voegen boekte ik mijn vlucht naar huis en probeerde ik van de twee weken dat ik hier nog zou zijn zoveel mogelijk te genieten. Toch begon ik in die twee weken steeds meer te twijfelen. Moest ik wel echt naar huis gaan? Ik was hier nog niet eens twee weken, ik wilde dit zo graag, ik ben er zo lang mee bezig geweest om te zijn waar ik nu was. Zou het niet ontzettend zonde zijn als ik nu weer terug naar huis zou gaan? Mijn zus was de eerste aan wie ik vertelde dat ik toch af en toe ineens begon te twijfelen en dat ik ergens toch wel wilde blijven. Ik werd af en toe helemaal gek van mijn eigen gedachtes. Het ene moment dacht ik, ik wil blijven, en het andere moment dacht ik weer nee ik wil naar huis. Om gek van te worden kan ik je vertellen. Na een skype gesprek met mijn ouders waarin ik ze eigenlijk wilde vertellen dat ik weer naar huis toe zou komen ging toch ineens de knop om! Ik moet dit gewoon een kans geven, ik moet gewoon hier blijven en er iets moois van zien te maken. Hoe zonde zou het zijn als ik straks weer in Nederland zou zijn en ik spijt zou hebben dat ik het niet echt een kans heb gegeven. Eenmaal terug in Nederland zou ik natuurlijk niet meer terug kunnen naar Amerika. Niet meer twijfelen en te lang nadenken gewoon doen! Gelukkig kon ik mijn vlucht nog omboeken en kon ik alles hier nog regelen met de organisatie zodat ik toch kon blijven.

Gelukkig is de heimwee kort nadat ik besloot om in Amerika te blijven over gegaan! Nu ik dit schrijf moet ik ook wel een beetje lachen om mijzelf want ik kan mij nu, ruim drie maanden verder, haast niet meer voorstellen dat ik er zo erg last van heb gehad. Maar toch ben ik ook trots dat ik heb doorgezet en hier nog steeds ben want ik had niks van dit alles wat ik tot nu toe al heb gedaan en heb meegemaakt willen missen!

San Francisco

In de drie maanden dat ik nu in Amerika woon heb ik al zoveel leuke dingen gedaan en mogen ervaren. Zo ben ik met twee andere au pairs met de trein naar de stad San Francisco geweest. Oke we misten wel de trein waardoor we ruim een uur moesten wachten op de volgende, maar een uur wachten is nog niet zo erg in goed gezelschap. Eenmaal aangekomen zijn we naar pier 39 geweest om natuurlijk even bij de zeehonden te kijken. Daarna zijn we me met de uber doorgegaan naar de Golden Gate bridge om deze vervolgens helemaal te voet af te lopen. En dat is nog een aardig stukje lopen kan ik je vertellen. Daarom besloten we maar toen we eenmaal aan de andere kant van de brug waren aangekomen om weer met een uber terug te gaan. Het weekend daarop zijn we weer naar San Francisco gegaan en hebben we een bus tour door de stad gedaan. Een paar weken later ben ik samen met een Duitse au pair het nachtleven gaan ontdekken in San Francisco. Althans dat was de bedoeling want tegen de tijd dat we aankwamen, rond 01.00 uur bleek dat het nachtleven hier al om 02.00 eindigt! Dus nadat we ons eerste drankje op hadden gingen alle lichten alweer aan en was het weer tijd om te gaan. Oh en dat het nachtleven hier in Californië al om 02.00 eindigt dat is hier heel normaal maar wij moesten daar toch nog even aan wennen!

Feestdagen

Zoals de huizen hier versierd worden voor halloween zo zie je ze nergens, althans dat is wat ik dacht elke keer als ik weer langs zo’n huis reed. Oh en dat geld trouwens ook voor kerst. Er was hier zelfs een hele straat waarvan elk huis helemaal in kerst style versierd was. De een nog gekker dan de ander. Alhoewel ik vooral tijdens kerst toch weer even het gevoel had dat ik nu graag thuis bij mijn eigen familie had willen zijn had ik het hier ook niet willen missen!

Op 24 december mochten de kinderen EINDELIJK hun cadeautjes, die al dagen onder de boom lagen uitpakken. En Santa was ook mij niet vergeten! De volgende dag, de 1e en ook gelijk de laatste Kerstdag hier want Nederland schijnt een van de weinige landen te zijn waar ze ook nog een 2e Kerstdag vieren, kwamen de zus van Sandra samen met haar man en hun zoontje bij ons eten. Het was erg gezellig!

Voor mij duurt het 9 uurtjes langer dan voor jullie maar 2018 is nu echt voorbij! Wat is dit jaar voorbijgevlogen en wat ben ik blij dat ik toch heb besloten om mijn jaar in Amerika af te maken. Dat het me gaat lukken weet ik zeker. In de korte tijd dat ik hier ben heb ik al heel veel mensen vanuit verschillende delen van de wereld leren kennen. Ik heb vrienden gemaakt, al zoveel leuke dingen gezien en gedaan. En ik kan niet wachten om 25 januari mijn ouders en zus van het vliegveld te halen en hun mijn leven hier te laten zien! 2019 I’m ready for yaaaa!!!