wpid-20150924_123308.jpg

Zaterdag de 19e vertrokken we van Kuala Lumpur naar het eiland Borneo, naar het plaatsje Kuching. We kwamen s’avonds aan en voelden en roken gelijk het verschil, we zijn de grote stad uit (minder uitlaatgassen etc.). Helaas geen Uber hier maar de taxi naar ons hostel Borri Ottok was nog steeds niet duur. Nadat we ons hadden opgefrist zijn we gelijk de buurt gaan verkennen en kwamen er achter dat we op het juiste moment waren aangekomen, er was net een festival begonnen. We liepen langs kraampjes en waren voor de locals een echte bezienswaardigheid. Aangekomen bij een voedselkraampje bestelde we iets te eten en te drinken en we waren letterlijk de enige toeristen. De vrouwelijke kok van het kraampje vond het zo leuk dat we bij haar kwamen eten en wilde met ons op de foto. Zij was zeker niet de laatste er werden stiekeme foto’s genomen maar ook genoeg meisjes kwamen al giechelend naar ons toe om een foto met ons te maken. Ik voel me net een celebrity, maar het fijne is wel dat ze niet vervelend worden.

Zondag zijn we met een busje naar een strandje in de buurt gebracht zodat we konden afkoelen in de zee. Ten minste, dat hoopten we, de zee was alleen nog warmer dan de lucht en kwamen dus van een koude (of beter gezegd warme) kermis thuis. De eerste keer in zee vond ik een mooie gelegenheid om mijn GoPro uit te testen. Terwijl we naar de zee liepen was ik hem alvast aan het installeren en zag daardoor niet en grote koraalachtige steen liggen waar ik dus vol op ben gaan staan…. AU! Bij de EHBO-post (thank God dat ze die hadden) ben ik gelijk ontsmet etc.

wpid-20150924_123755.jpg

Op de terugweg raakten we aan de praat met een Duitse backpacker en hadden afgesproken om samen met zijn vriendinnen te gaan avondeten. Hij had zijn locatie gedeeld en wij liepen op Google maps naar zijn locatie. Toen we bij een parkeergarage aankwamen zei Google dat we onze locatie hadden beteikt.. huh? Hoe dan? Na wat rondjes om de parkeergarage kwamen we er achter dat we op het dak van de garage moesten zijn! Hoe vet is dat!? Aangekomen op het dak zagen we alleen maar eetkraampjes met allemaal echte verse vis (verse vis ruikt namelijk nog helemaal niet naar vis). We hadden heerlijk gegeten en daarna de avond afgesloten met een gin-tonic in een shisha-bar.

Maandag zijn we met onze nieuwe vrienden naar het Bako National Park gegaan, waar we zijn gaan hiken. Met een groep van zeven en onze gids gingen we op pad in de jungle en zagen onder andere: apen, wilde varkens, slangen, (hele grote) spinnen en veel verschillende soorten krabben. Het zweet droop letterlijk van m’n gezicht en kwam zelfs in m’n ogen (misschien toch m’n wenkbrauwen minder epileren?) Tijdens onze laatste hiking van die dag werd de lucht ineens heel donker en ging het onweren.. ohjeee.. en ja de eerste druppels kwamen ook al uit de hemel vallen. Gelukkig werd de meeste regen tegengehouden door de bomen om ons heen. Ondanks dat de meeste regen naast je valt, waren we wel echt zeik-zeik-zeiknat, maar wel verfrissend!

wpid-20150924_122555.jpg

Jaleesa had tijdens de hiking haar enkel verzwikt, maar gelukkig hadden we onze Duitse dokter Steffi bij ons, die dr enkel kon verbinden. Die avond moesten we helaas alweer afscheid nemen van onze Duitse vrienden, maar wel onder het nuttigen van een biertje!

Onze laatste dag in Kuching hebben we fietsend doorgebracht. Onze gids, Kelly, liet ons eten en drinken als een local en liet ons de stinkende Durian proeven. We fietsten door verschillende wijken en lieten ons vertellen dat alle huizen op palen staan in verband met de regen en zijn ingericht aan de hand van Feng Shue. Toen we een stop maakten in één van de wijken kwam er een familie naar buiten. De vrouw des huizes keek naar ons alsof de koningin op bezoek was en nodigde ons uit om naar binnen te komen en haar huis te bekijken. Ze verontschuldigde zich voor de rommel (die er niet was). We mochten zitten in de woonkamer terwijl zij voor ons limonade ging maken. De kinderen in het huis vonden het maar wat interessant dat er een stel blanken mensen op bezoek waren en liepen verlegen heen en weer met een camera. Omdat hij iets te verlegen was om het zelf aan ons te vragen, gaven we zelf al aan dat we wel met hun op de foto zouden willen.

wpid-20150924_123037.jpg

Kelly vertelde ons dat de huizen geen sloten hebben en dat het ook niet nodig is omdat iedereen elkaar respecteert. Het lijkt misschien dat ze in sommige opzichten aan deze kant van de wereld achterlopen op de westerse bevolking maar toen ik dit hoorde dacht ik eerder het tegenovergestelde. Wij westerlingen kunnen nog aardig wat leren hier over respect en gastvrijheid. Of laat ik gewoon voor mezelf spreken, mocht er hier ooit oorlog uitbreken dan zijn bij deze alle inwoners van Kuching welkom om bij mij te komen logeren!

<iframe width=”560″ height=”315″ src=”https://www.youtube.com/embed/rOKiVC33Q6I” frameborder=”0″ allow=”autoplay; encrypted-media” allowfullscreen></iframe>

Na onze indrukwekkende fietstocht zijn we onze reis verder gaan plannen en gaan op naar het noorden van Borneo. We hebben maar gelijk alle vieze was gedaan zodat we met een backpack vol schone kleding verder konden. Nu onderweg naar het noorden van Borneo!

Much_Love_Li